خواب در چشم ترم ميشکند...

يه چيزی در مورد خودم کشف کردم و اون اينه که من اصلا دوست ندارم توی کار های خيريه شرکت کنم...يا بهتره اينجوری بگم که دلم ميخواد کاری رو انجام بدم که يه روند رو تغيير بده تا اينکه مثلا يه آدم رو خوشحال کنه...نه اينکه بدم بياد ولی راضيم نميکنه بجاش همه اش توی کله ام دور ميزنه که چی کار بايد کرد که مثلا روش زندگی آدمها عوض بشه چی کار ميشه کرد تا آدمها بهداشت روانيشون بهتر بشه و يه مشت فلسفه بافی توی اين مايه ها که شايد به هيچ دردی هم نخوره...حالا چرا اينو گفتم چون اين دفعه که رفته بودم شهرمون تعداد زيادی مريض افغانی يا به قول يکی از همکلاسيهای متعصبمون افغان توی شيفت من اومدن که واقعا پول دارو نداشتن بدن و خيلی جالبه که آدمهايی با اين سطح در آمد دفتر چه بيمه ندارن اما مردمی که رفاه نسبی دارن - توی شهر خودمون رو ميگم - يکی يه دفترچه بيمه روستايی دستشونه...تا جايی که سعی کردم و ميشد از مخارجشون کم کردم ولی اصلا برام جالب نبود فکر ميکردم به اينکه چرا بايد يه سری آدم اينجوری زندگی کنن توی اين سطح درآمد و وقتی ميان دکتر برای يه نوار قلب ۳۰۰۰ تومن برای يه سرم ۱۶۰۰ تومن و همينطور بگير برو بالا بايد خرج کنن...نه والا مخملباف بازی نميخوام در بيارم ميدونم اين جماعت رو دولت نميتونه تحت پوشش قرار بده ميدونم همينجوريشم تعدادشون توی مملکت ما زياده ميدونم خيلی از هموطن های خودمون در وضعيت مشابه يا حتی بدتر هستن همه اينها رو ميدونم ولی  بالاخره با همه اين توجيه ها اينها هم آدمن...انسانن...بالاخره بايد يه جايی باشه که از اين آدمها حمايت کنه...بديش اينه که زندگی واقعی با احساسات گرايی نميگرده , از طرفی وقتی هنوزم که هنوزه يه جاهايی توی اين مملکت هست که مردم در فقر و بدبختی زندگی ميکنن انگار ديگه نميشه در مورد افغانی ها حرف زد...نميدونم من فقط به اين فکر ميکنم که همه مون انسان هستيم چه ايرانی چه افغانی و از طرف ديگه با صدقه دادن هيچ چيز حل نميشه...

/ 17 نظر / 47 بازدید
نمایش نظرات قبلی
mary

شرمنده ولی بازيها رم خوندم ولی ديگه چيزی نخوندم يه چيزيم که هست من از از حال بد به حال خوب خيلی بيشتر خوشم اومد و کمکم کرد تا اينيکيها مثلا از این سه وضعیت کودک و ... خیلی خوشم نیومد یعنی بدتر رو اعصاب بودن. يکی ديگه بگو

Hamed

?How Much Is Your Blog Worth http://www.business-opportunities.biz your web log is priceless

دختر پارسی

سلام فک کنم خوشتون بیاد از این: http://babune.blogfa.com/post-115.aspx

نگارنده

مي خوام بگم اين ها احساسات گرايي نيست....عينه ي واقعيت ٍ .....شايد يک حس واقعی...

نگارنده

« وقتی هنوزم که هنوزه يه جاهايی توی اين مملکت هست که مردم در فقر و بدبختی زندگی ميکنن ».... http://www.persianblog.ir/posts/?weblog=incidentaloma.persianblog.ir&postid=7188795

مينا

خانم دکتر عزيز : شرمنده که نمی رسم نظر بذام و فقط با حسرت پست های جديدی را که نرسيدم بخوانم می شمارم. انشااله ارتو که تمام بشه سر فرصت همه را می خوانم. از ایمیلتان هم ممنونم.

سورنا

ناسا جان اون يه ميليارد هيچ وقت صرف هيچ بودجه بهداشتی درمانی نميشه...حتی برای مردم خودمون...هر چند من اين مهمان های ناخونده رو هم جدا نميبينم...ناتالی جان کسی که غير قانونی وارد يه کشوری بشه هيچ مزايايی بهش تعلق نميگيره...اين افغانی ها هم خيلی هاشون همينطورن...اما يه چيزی اين وسط پيش مياد همون چيزی که فرق اصلی و اساسی ما و کشورهای توسعه يافته است و اونم اينه که اونها سعی ميکنن مشکلاتی رو که وجود داره ولو ناخوشايند براش راه حل پيدا کنن ولی ما طبق معمول ساده ترين راه رو انتخاب ميکنيم و اونم اينه که بگيم اصلا مشکلی وجود نداره مثلا اگه آمار رسمی نداريم بگيم اصلا همچين آدمهايی که غير قانونی توی اين مملکت زندگی کنن وجود خارجی ندارن...مث همه کارهای ديگه مون مث مبارزه با ايدز که فقط از طريق اعتياد تزريقی تا چندين و چند سال منتقل ميشد...مری عزيز خب اون کتاب کتاب آموزشی بود:) ولی وضعيت آخر يه کتاب در مورد همون ايگو و سوپر ايگو و ايد فرويده به زبونی که راحت تر قابل فهم باشه...من حقيقتش ديگه کتابی مث از حال بد به حال خوب نميشناسم بقيه کتاب ها همه توضيح اند تا آموزش يه سری اصول درمانی...کتاب های اريک فروم رو خوندی؟

سورنا

ممنون حامد جان:) دختر پارسی عزيزم مرسی:) عالی بود:* مرسی نگارنده جونم خوندمش... مينای عزيز خسته نباشی:)

رضا نوشادی

سلام خانم دکتر حکايت کشيشی رو شنيدين که وقتی کوچیک بود ارزو داشت دنيا رو درست کنه اما دامنه اين ارزو با بزرگ شدن خودش کوچکتر و محدود تر می شد اول دنيا شد کشورش بعد ايالتش بعد شهرش محله ش خانوادهش و نهایتا ارزوش این بود که خودش رو درست کنه و در ۸۶ سالگی گفت شاید اگه اول خودمو درست میکردم میتونستم دنیارو درست کنم . اره دکتر جون دردها زياده و ما چه مرهم کوچکی هستيم برای اين همه زخم بزرگ!به احساساتتون احترام میگذارم و با اونا همراهم اما... اما نکنه از همین حداقل هم که شما اسمش رو صدقه یا حالا همون خیریه میذارین محروم بشیم به حجم کار نباید نمره داد نمره مال نوع کاره!!! دوست دارم شما رو مهمون کنم به سوره ۹ ایه ۹۲